وَقَالَ : « يَا عَلِيُّ ، إِنَّ الْقَوْمَ سَيُفْتَنُونَ بِأَمْوَالِهمْ ، وَيَمُنُّونَ بِدِينِهِمْ عَلَى رَبِّهِمْ ، وَيَتَمَنَّوْنَ رَحْمَتَهُ ، وَيَأْمَنُونَ سَطْوَتَهُ ، وَيَسْتَحِلُّونَ حَرَامَهُ بِالشُّبُهَاتِ الْكَاذِبَةِ ، وَالْأَهْوَاءِ السَّاهِيَةِ ، فَيَسْتَحِلُّونَ الْخَمْرَ بِالنَّبِيذِ ، وَالسُّحْتَ بِالْهَدِيَّةِ ، وَالرِّبَا بِالْبَيْعِ . قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، فَبِأَيِّ الْمَنَازِلِ أُنْزِلُهُمْ عِنْدَ ذلِكَ ؟ أَبِمَنْزِلَةِ رِدَّةِ ، أَمْ بِمَنْزِلَةِ فِتْنَةِ ؟ فَقَالَ : « بِمَنْزِلَةِ فِتْنَة » . زمانى كه خداى سبحان اين آيه را . . . أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ . . . . يعنى : مردم گمان مىكنند همين كه گفتند ايمان آورديم بدون آزمايش رها مىشوند ، نازل فرمود ، من مىدانستم كه مادامى كه پيامبرخدا صلى الله عليه و آله در ميان ماست ، فتنهء بزرگ و آزمايش نهايى محقق نخواهد شد . و به همين جهت پرسيدم : اى رسول‌خدا اين كدامين فتنه است كه خداوند تو را از آن آگاه ساخته‌است ؟ حضرت فرمودند : اى على پس از من پيروانم در آن فتنه قرار خواهند گرفت و آزمايش خواهند شد . گفتم : اى رسول خدا ؛ آيا مگر نه اين است كه بعد از جنگ احُد پس از شهادت عده‌اى از مسلمين و نائل نشدن من به فيض شهادت و ناراحتى من به‌خاطر شهيد نشدنم به من فرمودى : بشارت باد ترا كه سرانجام شهيد خواهى شد . حضرت فرمود : آن گفته درست است ، ولى بگو چگونه برآن صبر مىكنى ؟ عرض كردم : شهادت محل صبر نيست بلكه جاى شكر و سپاس است . حضرت فرمود : اى على اين مردم در پى من با ثروتشان آزمايش مىشوند . و ديندار بودن را منّتى برخدا مىپندارند و انتظار رحمت خدا داشته و خود را از غضب او در امان مىانگارند و حرام خدا را با شهادت دروغين و هوسهاى غفلت‌زا حلال مىشمارند و شراب را به نام نبيذ ، رشوه را به نام